'n Kerstverhaal, maar den in 't West Fries
'n Mooi toidje trug was d'r 'ns in 't land van Isreal 'n jong moidje.
't Was 'n pittig ding. D'r skarrel was Jozef. Die Joon kon verlegen goed timmere.
Toen beurde 't inienen dat middend op de dag d'r 'n engel an kwam vliege met 'n onwoize veert. Maria verskoot 'r oigen 't rambam. haai zoi: "Je magge wel bloid weze, je legge baai God an 't voorspeen. je krogge 'n poppie. 'n knechie. je moste 'm maar Jezus noeme."
En Maria zoi: "Al wul je dat met alle verdul, moin best!"
Jozef most nei Bethlehem van koizer Augustus. Maria liep op alle dag en dat deervan namme ze de ezel mee, den kon deer, al had ze louve biene, mooi opzitte. 't Was puur zo'n end en toen hullie oindeluk in Bethlehem bedaarde, was deer 'n stuit volk. 't Raasde deer van de mense. Jozef wou in al die drokte 'ns vrage of d'r een herberg of zuk of zuk was, want ze ware puur verroisd en hadde alletwei end in de bek.
Maar al die lui van die herberge zoie: "t is stenvol, d'r ken gien mens meer baai!" Op lest kwamme ze langs 'n skeipeboet en Jozef zoi: "We moste hier maar ho-houwe den kenne we hier effies uitzakke of messkien ok nag onderzoil."
Nag diezelfde eivend kwam er tussen de os en de ezel 'n knechie ter wereld. maria was bloid as blik. Ze had doeke meebrocht, dus dat was goed skote. Jozef had onderhand 'n dot hooi in de zeunis dein en loi deer 't purkie op. 'n Endje vedderop zatte d'r wat hedders baai hullie skeipe en ware verlegen sterke verhale an 't vertelle. In iense kwam krek diezelfde engel op hullie an maar nou in 'n merakels mooie lichtgloed. Die hedders verskote hullie dood vezzelf, wat wul je ok.
De engel zoi. "Nei, je moete niet zo verskiete. ik hew 'n nuwtje. D'r is hier kortbaai 'n knechie geboren en niet zommaar ientje. Oen nei, haai is de redder van 't volk. Je moste maar op Bethlehem ofgaan deer baai jullie die skeipeboet."
En vort was die engel weer. Koeterdekoet ginge de hedders dat op, met al hullie skeipe, te poppie koiken en vonde dero Maria en Jozef met hullie joje. de boertjes hadde wat barreltjes meebrocht. Wat skeipemelk en ok skeipewol, want dat was goed teugen de koud. De nuwe ouwelui ware groosk en verieden bliod en bedank de manne harteluk.
'n Heel end vedder, in 'n aar land, in 't oosten, ware de drie woize. Hullie ware goed beknikkerd en wiste alles van sterre of. Dat zodoende wiste ze dat 'r 'n heel speciaal kind geboren was. haai zou de redder van 't volk worre. Ien zo'n grote ster met 'n steert er an wees hunnie de weg nei de skeipeboet in Bethlehem. Nei 'n barre rois op de kamele kwamme ze oplest an baai de boet.
De oust gaf wat goud, de tweid kwam met wierook opperdan en de jongst had wat luchtgoed meebrocht. 't Was Maria en Jozef nou wel duideluk dat hullie joje wel heel ampart was. ok dueze manne werde verlegen bedankt en Jozef sjoerde hullie nag nei datte ze 't padje weer ginge inkorte.
Effiesternei zakte ie of en kreeg ie 'n droom. In die droom kwam weer diezelfde engel en die had 't nou over dat hullie nei Egypte moste en ze moste nag ofmake ok want keuning Herodus, die hufter, had hoord dat 'r 'n nuwe keuning geboren was en wou alle klointjes dood make. Te bot vezzelluf. 't Was bar teugenopzienders werk want Egypte was puur uitverdan, maar wat wul je. De are dag soches hewwe ze alles baai mekaar zweeld en benne met de ezel hutje mutje an de reed gaan.
Herodus struunde 't hele land of maar tot dat ie mork dat Maria en Jozef h'm puur an z'n steert hadde, was ie menskwaad vezzelluf.
Maar hoe den ok. nei 'n barre tocht bedaarde ze in Egypte en zouwe bloive weune.